ik hou van de vakantie! lekker niks doen. nou, niks doen is het nou ook weer niet… bijna elke dag staat er wel iets op de planning, de ene dag werken in Dierenrijk en de andere dag helpen bij de dierenbescherming. een stuk beter dan op school de hele dag op een stoel moeten zitten.

ben je de kranten aan het vouwen, komt je broer thuis.
komt die aanzetten dat hij nu wil vouwen zodat die meteen kan gooien, en dan moet ik maar oprotten! kom op zeg! ik was bezig, en ik moet maar gewoon stoppen omdat hij wil vouwen. hoezo bepaald hij alles hier in huis en moet ik maar doen wat hij wil. op gek van te worden!

onze nieuwe waakhond is vandaag met de post gekomen, en heeft al meteen zijn plek ingenomen.

Vandaag was de eerste werkdag als vrijwilliger in Dierenrijk.
Twan heeft eerste alle dieren voorgestelt, en daarna uitgelegt wat er allemaal moest gebeuren. het was echt super. morgen moet het contract getekend worden en krijg ik de kleren ook nog eens.

Vandaag was scheikunde aan de beurt. Voor scheikunde ging eht best goed! het punt is minimaal een 5,7. als de norm een 0.5 word, word het gemiddelde al een 7!

We hebben net het eindexamen nederlands gehad. het was best makkelijk, vooral de leesteksten. na een half uur wachten, hebben we de vragen gekregen (met de gegeven antwoorden erbij gekladderd ) dus ik heb net meteen op de computer kunnen kijken, mijn minimale punt is een 6.7, grote kans dat het zelfs nog hoger word.

de wolf

De wolf huilt langzaam in de bergen
zijn gehuil kan zelfs het koudste hart tergen
zijn ogen lichtgevend geel en fel
knipperen geen tel.

Doordringend kan hij naar je kijken
zonder zijn gedachten te laten blijken
al je geheimen neemt hij onder handen
met zijn scherpe tanden.

Een laatste blik naar mij, dan zijn laatste roep
en daar is dan het antwoord van zijn troep
hij rent weg, in de richting van de zee
kon ik maar met hem mee…

Meisje hurkt aan de rand van de grot, kijkend naar het water dat uit de hemel valt. Ze wil haar hand uitsteken naar een van de lege blikjes om haar heen, misschien de buitenkant nog eens aflikken, maar ze heeft dit al te vaak gedaan. Het eten is op. Het is nu al vele malen op, meer dan ze tellen kan. Achter haar zijn de wolven rusteloos, hongerig. De hemel rommelt en brult. De bomen schudden van angst, en het water druppelt neer.
Ze valt in slaap.
Ze word plotseling wakker en kijkt om zich heen, steekt snuffelend haar neus in de lucht. Er hangt een vreemde geur in de duisternis. Het zou haar bang moeten maken, haar terug moeten jagen in het diepe, donkere gat, maar ze kan zich niet verroeren. Haar maag is zo strak en leeg dat het pijn doet.
Het vallende water is nu niet meer boos; het is meer een soort sputteren. Ze wou dat ze de zon kon zien. Het leven is beter als ze in het licht is. Haar grot is zo donker.
Er knapt een twijgje.
Dan nog een.
Ze word onbewegelijk, dwingt haar lichaam om tegen de wand van de grot te verdwijnen. Ze word als haar eigen schaduw, plat en roerloos. Ze weet hoe belangrijk onbeweeglijkheid kan zijn.
Hem komt eraan. Hij is al te lang weg. Het eten is op. De zonnige dagen zijn voorbij, en hoewel ze blij is dat Hem weg is, is ze bang zonder Hem. Er was een tijd, lang geleden nu, dat Haar een beetje geholpen zou hebben, maar zij is DOOD.
Als het weer stil word in het bos, leunt ze naar voren en steekt haar gezicht in het grijze Daar Buiten. De duisternis van slaapnacht komt eraan; weldra zal het overal zwart zijn om haar heen. Het vallende water is vriendelijk en zoet. Ze van die smaak.
Wat moet ze doen?
Ze kijkt neer op de pup naast zich. Ook hij is alert, snuffelt met zijn neus in de lucht. Ze raakt zijn zachte vacht aan en voelt het trillen in zijn lijf. Hij vraagt zich hetzelfde af; zou Hem weer terugkomen?
Vroeger was Hem altijd hooguit twee manen weg. Maar alles was anders sinds Haar dood en weg was. Toen Hem wegging, had hij zelfs tegen Meisje gepraat.
LIEFZIJNTERWIJLIKWEGBENOFANDERS.
Ze begrijpt niet alle woorden, maar Of Anders weet ze wel.
Toch is het al te lang geleden sinds hij weg is gegaan. Er is niets te eten. Ze heeft zichzelf bevrijd en is het bos in gegaan voor bessen en noten, maar het is het donkere seizoen. Al snel zal ze te zwak zijn om eten te zoeken, en er zal sowieso niets meer zijn zodra het wit begint te vallen dat haar adem in mist verandert. Hoewel ze bang is, doodsbang, voor de Onbekenden die Daar Buiten wonen, is ze uitgehongerd, en als Hem terugkomt en ziet dat ze zichzelf heeft bevrijd, is het niet best. Ze moet iets doen…

we zijn net terug uit Terschuur, een dorpje in de buurt van Barneveld om te kijken voor een gastgezin. Ze verhuren een bakhuisje. je hebt er een eigen woonkamertje, een klein keukentje en een slaapkamer. je eet gewoon met die mensen mee en leeft gewoon in hun gezin. ze zijn heel aardig en hebben een eigen hondenfokkerij!