de wolf

De wolf huilt langzaam in de bergen
zijn gehuil kan zelfs het koudste hart tergen
zijn ogen lichtgevend geel en fel
knipperen geen tel.

Doordringend kan hij naar je kijken
zonder zijn gedachten te laten blijken
al je geheimen neemt hij onder handen
met zijn scherpe tanden.

Een laatste blik naar mij, dan zijn laatste roep
en daar is dan het antwoord van zijn troep
hij rent weg, in de richting van de zee
kon ik maar met hem mee…

Meisje hurkt aan de rand van de grot, kijkend naar het water dat uit de hemel valt. Ze wil haar hand uitsteken naar een van de lege blikjes om haar heen, misschien de buitenkant nog eens aflikken, maar ze heeft dit al te vaak gedaan. Het eten is op. Het is nu al vele malen op, meer dan ze tellen kan. Achter haar zijn de wolven rusteloos, hongerig. De hemel rommelt en brult. De bomen schudden van angst, en het water druppelt neer.
Ze valt in slaap.
Ze word plotseling wakker en kijkt om zich heen, steekt snuffelend haar neus in de lucht. Er hangt een vreemde geur in de duisternis. Het zou haar bang moeten maken, haar terug moeten jagen in het diepe, donkere gat, maar ze kan zich niet verroeren. Haar maag is zo strak en leeg dat het pijn doet.
Het vallende water is nu niet meer boos; het is meer een soort sputteren. Ze wou dat ze de zon kon zien. Het leven is beter als ze in het licht is. Haar grot is zo donker.
Er knapt een twijgje.
Dan nog een.
Ze word onbewegelijk, dwingt haar lichaam om tegen de wand van de grot te verdwijnen. Ze word als haar eigen schaduw, plat en roerloos. Ze weet hoe belangrijk onbeweeglijkheid kan zijn.
Hem komt eraan. Hij is al te lang weg. Het eten is op. De zonnige dagen zijn voorbij, en hoewel ze blij is dat Hem weg is, is ze bang zonder Hem. Er was een tijd, lang geleden nu, dat Haar een beetje geholpen zou hebben, maar zij is DOOD.
Als het weer stil word in het bos, leunt ze naar voren en steekt haar gezicht in het grijze Daar Buiten. De duisternis van slaapnacht komt eraan; weldra zal het overal zwart zijn om haar heen. Het vallende water is vriendelijk en zoet. Ze van die smaak.
Wat moet ze doen?
Ze kijkt neer op de pup naast zich. Ook hij is alert, snuffelt met zijn neus in de lucht. Ze raakt zijn zachte vacht aan en voelt het trillen in zijn lijf. Hij vraagt zich hetzelfde af; zou Hem weer terugkomen?
Vroeger was Hem altijd hooguit twee manen weg. Maar alles was anders sinds Haar dood en weg was. Toen Hem wegging, had hij zelfs tegen Meisje gepraat.
LIEFZIJNTERWIJLIKWEGBENOFANDERS.
Ze begrijpt niet alle woorden, maar Of Anders weet ze wel.
Toch is het al te lang geleden sinds hij weg is gegaan. Er is niets te eten. Ze heeft zichzelf bevrijd en is het bos in gegaan voor bessen en noten, maar het is het donkere seizoen. Al snel zal ze te zwak zijn om eten te zoeken, en er zal sowieso niets meer zijn zodra het wit begint te vallen dat haar adem in mist verandert. Hoewel ze bang is, doodsbang, voor de Onbekenden die Daar Buiten wonen, is ze uitgehongerd, en als Hem terugkomt en ziet dat ze zichzelf heeft bevrijd, is het niet best. Ze moet iets doen…

we zijn net terug uit Terschuur, een dorpje in de buurt van Barneveld om te kijken voor een gastgezin. Ze verhuren een bakhuisje. je hebt er een eigen woonkamertje, een klein keukentje en een slaapkamer. je eet gewoon met die mensen mee en leeft gewoon in hun gezin. ze zijn heel aardig en hebben een eigen hondenfokkerij!

Yes! we hebben net de brief binnen gekregen van het Groenhorst College in Barneveld en ik ben aangenomen. laat de jacht op de gastgezinnen en schoolspullen beginnen!

Zich verliezen in klanken,
om rond te dwalen in het lichtende diepst van de nacht.
Zich verenigen met haar schijnbare zwijgen,
om het fluisteren van het verborgen leven te horen,
dat in harmonie heen en weer schommelt.
Met haar intimiteit versmelten,
om het hart te openen voor de stilte.
De draaikolk van gedachten te stoppen,
om tedere beroering van het huidige moment te beleven,
dat als een druppel in de eeuwigheid valt.

Is dit de slimste hond van de wereld? ze zeggen van wel.
koop een puppy en begin hem meteen commando’s te leren en je kan hetzelfde bereiken (als het een redelijk leergierige hond is) hij reageert gewpon op commando’s, dat is alles wat je eigelijk ziet. en toch vind iedereen het zo knap en geweldig!

bij het intakegesprek in Barneveld kwam de vraag ‘ben je door het pesten geen muur tegen alle mensen gaan opbouwen?’ Dat ben ik zeker wel gaan doen, heel erg zelfs. Ik ben gewoon een masker op gaan zetten, en zet het maar bij weinig mensen af..
Ze hebben me er wel voor een deel mee kapot gemaakt. maar niet helemaal, ik ben wel al die tijd naar school geweest enzo. hebben ze dan gewonnen of verloren? of is het gelijkspel?

Ik ben achter een masker verscholen
de mensen om me heen zien me wel
Maar niet echt, dat is achter mijn masker verstolen
Voor de ogen van de mensen zit ik lekker in mijn vel

Is er dan helemaal niemand op de aarde
die mijn verborgen tranen ziet?
Alle mensen laten me in mijn waarde
maar zijn blind voor mijn verdriet

Het is niet van mijn gezicht af te lezen
maar mijn ziel roept: kom,
ik heb je nodig, wil je er voor mij wezen?
Heel mijn wezen is verscholen en ik huil erom.

Wat doe je als je het even tegen zit? alles opkroppen of hulp zoeken? geen van beide vind ik fijn. daarom deze site. als mogelijkheid om mezelf af te kunnen reageren als iets tegen zit en als een soort van dagboek. alles van je af typen en zelf kunnen bepalen wie het lezen.
voor mij de manier om alles even van me af te zetten, en om andere te laten merken wat er is.